|
|
|
|||||||
| Kayıt ol | Türkçe Filmler | Müzik Haberleri | Oyun Download | Arama | Bugünki Mesajlar | Bütün Forumları okunmuş kabul et |
 |
|
|
LinkBack | Seçenekler | Stil |
08-16-2008, 02:05 AM
|
#1 (permalink) | |||||||||
|
Yönetici
 Üyelik tarihi: Aug 2008
Mesajlar: 1.337
Teşekkür: 65 145 Mesajında 168 Teşekkür Aldı Seviye: 31 [  ]Aktiflik: 1145 / 1145
Tecrübe Puanı: 500
Rep Puanı : 2388
Rep Derecesi :   |
Ataol BEHRAMOĞLU (seçmeler)
 YAŞADIKLARIMDAN ÖĞRENDİĞİM BİR ŞEY VAR Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır Kopmaz kökler salmaktır oraya Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına İnsan balıklama dalmalı içine hayatın Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var: Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana  ÇOK SEVDİM BİR ZAMANLAR, SEVİYORUM YİNE DE Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de Alıp başımı gitmeyi yollar boyunca Seyretmek bir bozkır akşamını camından bir otobüsün Masal şehirlerini geçerken hızla Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de Ürpertili, sımsıcak tenini kadınların Salmak serin sulara gövdemi Düşüp gitmek ardına şiirin ve aşkın Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de Varolduğumu düşünmeyi, ürpererek.. Karanlık bir odada küçük bir çocuk gibi Yağmurdan ve yalnızlıktan ürperek Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de Düşüncemi geniş ve sonsuz olanla birleştirmeyi Hırçın ve ele geçmezce atılgan Uysal ve usulcacık benim olan şeyi... Çok sevdim bir zamanlar, seviyorum yine de Ve hep seveceğim beynim ve tenim varoldukca bu dünyada Pırıl pırıl olanı, her zaman bir güz diriliğinde Değişmez ve değişken olanı sonsuzca... BEN Mİ? EVET... Ben mi?evet... Bir gün çıkıp gideceğim kapıları,evleri,dergileri,hüzünleri bırakarak... Bir çiçek merhaba diyecek... Hoş geldin diyecek dağ... Orman gülümseyecek... Anımsayışların,bekleyişlerin,ümitlerin yada Ümitsizliklerin Hırsların,yarışların,tasaların kalktığı yerde Tam anlatanın kaldığı yerde başlayacak şiir... Hiç kimseye seslenmeyen,kendi kendine yeten sadece... Kendi mantığı;kendi güzelliği içinde tutarlı... Ama halkın yaşantısı girecektir oraya,çünkü yaşayan büyük bir şeydir halk... Deniz ve ufuk girecek,karınca yuvaları,gökyüzü,kozalaklar Ve kopuk ve artık hasetsiz bir aşk... Yani sevişmek denizle,koşulsuz,önyargısız,hesapsız... Yani uzanmak ve düşünmek binlerce yıl.. Doğan,ölen ve yaşayan şeyleri... Doğumu,ölümü ve yaşamayı Yani dingin ve büyük olan herşeyi anlatmak... Ben mi?evet .çıkıp gideceğim bir gün... Tasasız,gözyaşsız,geride birşey bırakmadan ve birşey Beklemeden ilerde... Sadece yağmur sularından pırıl pırıl bir yürek Artık kendi kendinin anlamı ve nedeni olan bir yürekle... BEBEKLERİN ULUSU YOK İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu Bebeklerin ulusu yok Başlarını tutuşları aynı Bakarken gözlerinde aynı merak Ağlarken ayni seslerinin tonu Bebekler, çiceği insanlığımızın Güllerin en hası, en goncası Sarışın bir ışık parcası kimi Kimi kapkara bir üzüm tanesi Babalar, çıkarmayın onları akıldan Analar, koruyun bebeklerinizi Susturun susturun söyletmeyin Savaştan, yıkımdan söz ederse biri Bırakalım sevdayla büyüsünler Serpilip gelişsinler bir fidan gibi Senin benim hiç kimsenin değil Bütün bir yeryüzünündür onlar Bütün insanlığın gözbebeği İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu Bebeklerin ulusu yok, Bebekler, çiçeği insanlığımızın Ve geleceğimizin biricik umudu. |
|||||||||
|
|
|
| Konuyu Toplam 1 Üye okuyor. (0 Kayıtlı üye ve 1 Misafir) | |
| Seçenekler | |
| Stil | |
|
|
Normal
